Έχει γεμίσει ο τόπος αέρια..

Τις τελευταίες μέρες έχουμε κατακλυστεί απο αέρια. Αέρια μας έρχονται από παντού..

Φυσικά, τεχνητά, καπνογόνα και πορδές.

Ειδικά τα τελευταία είναι και επικαίρα λόγω των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών. Ξαφνικά όλοι έχουν κάτι να πουν, κάτι να δηλώσουν, κάτι να προτείνουν λες και για 5 χρόνια έκαναν νηστεία και διαλογισμό για να τα ξεφουρνίσουν τώρα..

Σαν τόπος και σε αναλογία πληθυσμού (με τους λαθρομετανάστες και χωρίς) αλλά και σε αναλογία έκτασης κατέχουμε ένα παγκόσμιο ρεκόρ, μάλλον ακατάρριπτο. Έχουμε τους περισσότερους παράφρονες. Μάλιστα κάποιοι από αυτούς κατέχουν σημαντικές θέσεις, αιρετές ή μη.

Φυσικά καμία σύγκριση με κάποιους άλλους που κυριαρχούν στην επικαιρότητα, όπως ο Καντάφι. Διάβασα με προσοχή μερικά άρθρα τις τελευταίες μέρες θέλοντας να κατανοήσω το σκεπτικό αυτού του περίεργου και διαχρονικά "ενδιαφέροντως" "ηγέτη".

Βλέπετε η προπαγάνδα τόσο των ελληνικών όσο και των κυπριακών ΜΜΕ μας καλλιεργούσαν σε κάθε ευκαιρία το προφίλ ενός λαοφιλούς επαναστάτη που σε κάθε ευκαιρία τα "έχωνε" στους αμερικανοβρετανούς κάτι που εξιτάρει τον ελληνισμό με την έμφυτη και αχαλίνωτη συνομοσιολογική παιδεία. Λίγο οι φιλικές σχέσεις με τη Λιβύη, λίγο οι σπουδές του Καντάφι στην σχολή Ευελπίδων και περισσότερο τα οικονομικά συμφέροντα ήταν σημαντικό κίνητρο για τον εξωραϊσμό ενός συστήματος δικτατορικής εξουσίας. Ενός δικτάτορα με μυθική περιουσία εκατοντάδων δις δολλαρίων και ενός εξαθλιωμένου λαού, που πάντοτε περνούσε στο παρασκήνιο της "βιτρίνας", που συνόδευε τον Καντάφι και τις τέντες που έστηνε στις ανά τον κόσμο επισκέψεις του.

Ένας ηγέτης επανάστασης από τη δεκαετία του '70, που βομβαρδίζει το λαό του με αεροπλάνα για να κρατηθεί στην εξουσία. Ευτυχώς για εμάς, στη δική μας κοινωνία επικρατούν καλύτερες συνθήκες δημοκρατίας αλλά ο παρονομαστής παραμένει ο ίδιος... Οι πολιτικοί κάνουν τα πάντα για να κρατηθούν στην εξουσία...

Δε ζητάω πολλά..

Παρά τις περί του αντιθέτου σκέψεις μου, τελικά η επαγγελματική ανεξαρτητοποίηση αντί να μου ξαλαφρύνει το καθημερινό πρόγραμμα, μάλλον το έχει επιβαρύνει.

Αποτέλεσμα αυτού να μην γίνει η νέα αρχή εδώ όπως είχα γράψει προηγουμένως.

Από σήμερα θα προσπαθήσω να το εντάξω στο ήδη βαρυφορτωμένο πρόγραμμα, κάνοντας το μέρος της καθημερινότητας μου.

Θα πρέπει εδώ να αναφέρω επίσης ότι πήρα στο μεταξύ και εκείνο το περιβόητο αεροπλάνο για την Αθήνα και πέρασα 5 όμορφες μέρες με τον αδελφό μου, κάνοντας πολιτιστική επιδρομή στην Αθήνα, όπως ποτέ άλλοτε.

Μουσείο, Θέατρο, Σκηνές (σιγά το πρωτότυπο) και ταβέρνες (αμφισβητάτε την πολιτιστικότητα του φαγφητού; είναι μέρος της κουλτούρας μας).

Πέντε μέρες όμως στην Αθήνα δεν είναι ποτέ αρκετές.

Δε ζητάω πολλά..Μια και το πήρα πλέον απόφαση ότι οι συγκυρίες δεν ευνοούν να ζήσω στην Αθήνα αποφάσισα να συντομεύσω τις επισκέψεις μου.

Life is wonderful

Αφιερωμένο στον αδελφό μου..