Έχει γεμίσει ο τόπος αέρια..

Τις τελευταίες μέρες έχουμε κατακλυστεί απο αέρια. Αέρια μας έρχονται από παντού..

Φυσικά, τεχνητά, καπνογόνα και πορδές.

Ειδικά τα τελευταία είναι και επικαίρα λόγω των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών. Ξαφνικά όλοι έχουν κάτι να πουν, κάτι να δηλώσουν, κάτι να προτείνουν λες και για 5 χρόνια έκαναν νηστεία και διαλογισμό για να τα ξεφουρνίσουν τώρα..

Σαν τόπος και σε αναλογία πληθυσμού (με τους λαθρομετανάστες και χωρίς) αλλά και σε αναλογία έκτασης κατέχουμε ένα παγκόσμιο ρεκόρ, μάλλον ακατάρριπτο. Έχουμε τους περισσότερους παράφρονες. Μάλιστα κάποιοι από αυτούς κατέχουν σημαντικές θέσεις, αιρετές ή μη.

Φυσικά καμία σύγκριση με κάποιους άλλους που κυριαρχούν στην επικαιρότητα, όπως ο Καντάφι. Διάβασα με προσοχή μερικά άρθρα τις τελευταίες μέρες θέλοντας να κατανοήσω το σκεπτικό αυτού του περίεργου και διαχρονικά "ενδιαφέροντως" "ηγέτη".

Βλέπετε η προπαγάνδα τόσο των ελληνικών όσο και των κυπριακών ΜΜΕ μας καλλιεργούσαν σε κάθε ευκαιρία το προφίλ ενός λαοφιλούς επαναστάτη που σε κάθε ευκαιρία τα "έχωνε" στους αμερικανοβρετανούς κάτι που εξιτάρει τον ελληνισμό με την έμφυτη και αχαλίνωτη συνομοσιολογική παιδεία. Λίγο οι φιλικές σχέσεις με τη Λιβύη, λίγο οι σπουδές του Καντάφι στην σχολή Ευελπίδων και περισσότερο τα οικονομικά συμφέροντα ήταν σημαντικό κίνητρο για τον εξωραϊσμό ενός συστήματος δικτατορικής εξουσίας. Ενός δικτάτορα με μυθική περιουσία εκατοντάδων δις δολλαρίων και ενός εξαθλιωμένου λαού, που πάντοτε περνούσε στο παρασκήνιο της "βιτρίνας", που συνόδευε τον Καντάφι και τις τέντες που έστηνε στις ανά τον κόσμο επισκέψεις του.

Ένας ηγέτης επανάστασης από τη δεκαετία του '70, που βομβαρδίζει το λαό του με αεροπλάνα για να κρατηθεί στην εξουσία. Ευτυχώς για εμάς, στη δική μας κοινωνία επικρατούν καλύτερες συνθήκες δημοκρατίας αλλά ο παρονομαστής παραμένει ο ίδιος... Οι πολιτικοί κάνουν τα πάντα για να κρατηθούν στην εξουσία...

Δε ζητάω πολλά..

Παρά τις περί του αντιθέτου σκέψεις μου, τελικά η επαγγελματική ανεξαρτητοποίηση αντί να μου ξαλαφρύνει το καθημερινό πρόγραμμα, μάλλον το έχει επιβαρύνει.

Αποτέλεσμα αυτού να μην γίνει η νέα αρχή εδώ όπως είχα γράψει προηγουμένως.

Από σήμερα θα προσπαθήσω να το εντάξω στο ήδη βαρυφορτωμένο πρόγραμμα, κάνοντας το μέρος της καθημερινότητας μου.

Θα πρέπει εδώ να αναφέρω επίσης ότι πήρα στο μεταξύ και εκείνο το περιβόητο αεροπλάνο για την Αθήνα και πέρασα 5 όμορφες μέρες με τον αδελφό μου, κάνοντας πολιτιστική επιδρομή στην Αθήνα, όπως ποτέ άλλοτε.

Μουσείο, Θέατρο, Σκηνές (σιγά το πρωτότυπο) και ταβέρνες (αμφισβητάτε την πολιτιστικότητα του φαγφητού; είναι μέρος της κουλτούρας μας).

Πέντε μέρες όμως στην Αθήνα δεν είναι ποτέ αρκετές.

Δε ζητάω πολλά..Μια και το πήρα πλέον απόφαση ότι οι συγκυρίες δεν ευνοούν να ζήσω στην Αθήνα αποφάσισα να συντομεύσω τις επισκέψεις μου.

Life is wonderful

Αφιερωμένο στον αδελφό μου..

2011..Restart

Σήμερα 1/1/11 όπως όλοι ξέρουμε ξεκινάει το νέο έτος. Σε αυτό ελπίζουμε να αφήσουμε πίσω μας όλα τα άσχημα που περάσαμε στο 2010 και να ζήσουμε τουλαχιστον 2011 στιγμές ευτυχίας.
Ευκαιρία για νέα αρχή και καινούριο ξεκίνημα.

Restart..

Ελλάς part 2010 μ.Χ η Αναγέννηση

Διαβάζω τον τελευταίο καιρό με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την επικαιρότητα στην Ελλάδα. Είμαι ανάμεσα σε εκείνους που πιστεύουν ότι μόνο η ξένη παρέμβαση θα μπορούσε να σώσει αυτή την κατά τα άλλα πανέμορφη χώρα. Δυστυχώς σαν έθνος οι Έλληνες είμαστε απείθαρχοι, επιδειξιομανείς και επιρρεπείς στην διχόνοια.

Ειλικρινά, όμως όλα αυτά τα οποία διαβάζω να επιβάλλουν οι ξένοι σαν πρόνοιες του μνημονίου, μου φαίνονται τόσο αυτονόητα.

Παράδειγμα:
* Ενιαία αρχή πληρωμών. Αν είναι δυνατόν, το 2010 χώρα μέλος της ΕΕ δεν ήξερε πόσο προσωπικό έχει το δημόσιο και η πληρωμή γινόταν από 8201235989745 διαφορετικά λογιστήρια.
* Επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία (γενικά στο δημόσιο) και επίδομα εξυπηρέτησης μπελατών (ΑΤΕ). Τα σχόλια περιττεύουν.
* Φορολογικές επιδρομές. Πως είναι δυνατόν να δηλώνεις εισόδημα 10 000 ευρώ το χρόνο και την ίδια στιγμή να έχεις καταθέσεις με 6 μηδενικά + ακίνητα στις πιο ακριβές περιοχές της χώρας + πανάκριβα αυτόκινητα, γιωτ κλπ και όλο αυτό να θεωρείται το φυσιολογικό σε στυλ "Αφού κανείς δεν πληρώνει φόρους..μαλάκας είμαι;"
* Φακελάκια-διαφθορά στο δημόσιο
* Διαφθορά πολιτικών
* Καρτέλ σε όλους τους τομείς από τις μεγάλες εργολαβίες των δημοσίων έργων μέχρι την τιμή του γάλατος.
* Χρονοβόρες δικαστικές διαμάχες
* Γενική ατιμωρησία και παραχαΐδεμα ομάδων-οπαδών-χούλιγκαν.

Αν και ήμουν υποστηριχτής του Αντώνη Σαμαρά (απλά και μόνο γιατί ήμουν ενάντια στην οικογενειοκρατία) για τις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ, ένα περίπου χρόνο μετά μου φαίνεται κατώτερος των προσδοκιών.

Από την άλλη ο ΓΑΠ παρότι είναι ενδοτικός μου βγάζει ένα αξιοθαύμαστο κουράγιο και επιμονή για αλλαγές (αν και πολλές είναι αναγκαστικές από έξωθεν δυνάμεις). Παρόλα αυτά φοβάμαι ότι απέναντι του θα βρει και το βαθύ ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο "ευτυχώς" για τη χώρα που βρίσκεται υπό σοσιαλιστική κυβέρνηση. Σκεφτείτε συνέπειες και αντιδράσεις σε διαφορετική περίπτωση, αναλογιζόμενοι τις επιδερμικές αλλαγές που επιχειρήθηκαν να γίνουν σε κάποιους τομείς επί ΝΔ και τις τότε αντιδράσεις, με καταλήψεις, επεισόδια κλπ.

Η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία δείχνει κομπλεξική και μη ανεκτική στην "άλλη" άποψη. Τα εισαγωγικά στο άλλη θέλουν να τονίσουν τον κομπλεξισμό. Ενώ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είναι διαφορετικές εκφάνσεις του ίδιου και του αυτού, εντούτοις διαφορετικά αντιδρά η πλειοψηφία(;) στις μεταρρυθμίσεις επί ΠΑΣΟΚ και διαφερετικά επί ΝΔ. Πόσο περίεργο!

Όπως και να έχει το συμπέρασμα μου είναι ότι η κρίση είναι η ευκαιρία της Ελλάδας για αναγέννηση. Ξέρω ότι πολύς κόσμος αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, δυστυχώς αυτοί είναι το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ πρόβλημα, γιατί αυτοί δεν τα έφαγαν μαζί με τους άλλους (όπως έφη Θ.Πάγκαλος).

Καλώς ή κακώς, όλοι πρέπει να βάλουν το λιθαράκι τους για να ανατραπεί η κατάσταση. Οι πρώτοι που πρέπει να δράσουν είναι ο απλός κόσμος με την ψήφο του. Δείχνοντας ξεκάθαρα στους πολιτικούς ότι το πολιτικό σύστημα που οδήγησε τη χώρα στο τέλμα και στα όρια της χρεωκοπίας έχει φτάσει στο τέλος του. Ψηφίζοντας νέους ανθρώπους, μικρότερα κόμματα με αξιόλογες και εφαρμόσιμες προτάσεις, δίνοντας γροθιά στο δικομματισμό. Προς θεού δηλώνω ενάντια στην οικογενειοκρατία, οπότε οποιαδήποτε ερμηνεία ότι η συμβουλή μου για στροφή προς τα μικρότερα κόμματα δεν είναι στήριξη προς την Ντόρα Μπακογιάννη και το νέο της κόμμα, αν και κάθε κίνηση πρέπει να κρίνεται στη βάση των προτάσεων της παρά στα πρόσωπα, αλλά τα πρόσωπα δεν παύουν να αποτελούν ένα κυρίαρχο κομμάτι του σκηνικού.

Αν μπορέσουν όλες αυτές οι αλλαγές να πραγματοποιηθούν, αν τους επιτρέψει το κατεστημένο να γίνουν, τότε η Ελλάδα να μπορέσει να αποτελέσει ιδανικό χώρο διαμονής.

Οι μεταρρυθμίσεις σε συνδυασμό με την ιδιωτική και ομαδική πρωτοβουλία είναι η ελπίδα της Ελλάδος.

Σας συνιστώ να επισκεφθείτε τους Atenistas www.atenistas.gr και όσοι μπορείτε λόγω γεωγραφικής θέσης να βοηθήσετε μια γενναία προσπάθεια για την βελτίωση της Αθήνας.

Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!

Υπάρχει ζωή;

Από τις καλοκαιρινές διακοπές φτάσαμε στις Χριστουγεννιάτικες. Λίγος καιρός να υποθέσει κανείς ότι σήμερα μόλις που ξεκίνησε δειλά δειλά ο καιρός να δείχνει χειμωνιάτικος και χριστουγεννιάτικος.
Οι πολλές ασχολίες το τελευταίο διάστημα με κράτησαν μακριά (όχι ότι ήμουν και τόσο κοντά) αλλά δεν έχω χρόνο ούτε για να διαβάσω άλλους, πόσω μάλλον για να γράψω.
Αυτό το post είναι απλά μια ένδειξη ζωής. Θα προσπαθήσω να επανέλθω δυναμικά με το νέο χρόνο όταν και ελπίζω να έχω και περισσότερο ελεύθερο χρόνο.
Όσο για το ερώτημα του τίτλου είναι απλά ρητορικό. Η κοινωνική, πολιτική και λοιπή ζωή εδώ δείχνει ότι ο ασθενής είναι κλινικά νεκρός.

Κλειστόν λόγω διακοπών..

Όχι ότι το τελευταίο δεκαπενθήμερο ήταν ανοικτό αλλά τώρα και επίσημα το μπλογκ θα είναι κλειστό..

Σε ένα πλανήτη μακρινό..

Σε έναν πλανήτη κάπου στο σύμπαν σε ένα μακρινό γαλαξία, που απέχει χιλιάδες έτη φωτός συμβαίνουν διάφορα ενδιαφέροντα..

Η δημοφιλής κουβέντα των πολιτικών της χώρας τον τελευταίο καιρό αφόρα την υποβάθμιση του διαλόγου.

Γίνονται πράματα και θάματα, αλλά όλοι δηλώνουν ότι αρνούνται να υποβαθμίσουν τον πολιτικό διάλογο που έχει επίπεδο...εργοταξίου.

Ενδεικτικά επικαιρότητα των τελευταίων μηνών:

-Κάποια κόμματα έχουν εσωτερικές κόντρες, ο καθένας κάμνει ότι θέλει, δηλώνει ότι θέλει, εντός εκτός γραμμής και επί τα αυτά.
-Ο μ. κάμνει συναντήσεις με τον δ. και συμφωνούν ότι πρέπει να συνεχιστεί η συνεργασία τους (ΠΟΙΑ;) διότι βολεύκει και τους δυο. Ο ένας αποκτά άλλοθι ότι εν αποφασίζει και καλά μόνος του και ο άλλος κανονίζει καμιά θεσούα έστω και για 14 μήνες, παρόλο που μπορεί να υποχρεωθεί στον α. και να του χρωστά πίσω τη χάρη. Ο ν., ο κ. και ο γ. κάμνουν δηλώσεις και διαρρέουν σενάρια, προσπαθούν να φαν το μ. αλλά δυσκολεύκουνται, που θα πάει όμως..
-Ο α. (άλλος τωρά) κατσιαρίζει ούλλη μέρα, μα ίντα για την οικονομία, ίντα για την κοινωνία, ίντα για τις συνομιλίες..επί παντός επιστητού, σε σημείο που ακόμα τζαι τζιαμέ που έχει δίκαιο χάνει το.
-Η κυβέρνηση αρνείται να δώσει άδεια ή έστω να κάμει μόνη της καζίνο διότι θα χαλάσει η κοινωνία της χώρα, οι πολίτες της οποία παρεπιμπτόντως είναι οι πλέον ηθικοί και το κουμάρι ούτε καν φαντάζονται τι είναι. Μάλλον φαντάζονται όταν φορούν τη μάσκα εικονικής πραγματικότητας και βλέπουν το εαυτό τους να περνά μια πράσινη γραμμή και να πιέννει σε τούτα τα περιβόητα καζίνα για να κουμαροπαίξει και στη συνέχεια να περάσει τη νύχτα με καλλίγραμμες κοπέλες, οι οποίες στοιχίζουν πιο λλία στην εικονική πραγματικότητα παρά στην πραγματικότητα.
-Ένα email δημοσιεύεται στον τύπο της χώρας. Αφορά την ατζέντα για υποχρεώσεις (βλέπε ρουσφέτι). Δικαιολογούνται τα αδικαιολόγητα και τα υπόλοιπα κόμματα κάμνουν τις πάπιες επειδή έτσι τους βολεύκει και άλλωστε αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες. Μετά που 10 μέρες κανένας εν θυμάται τίποτε και όλοι συνεχίζουν από το σημείο που εσταματήσαν, δηλαδή να βολέψουν ο καθένας τους δικούς του όπως μπορεί και κυρίως όσους μπόρει.
-Η κυβέρνηση ποφυσά επειδή μπαίνουμε σε επιτήρηση και επιτέλους εννα μπορέσει να επιβάλει μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, φκάλωντας την ουρά της έξω και φορτώνοντας τα στον μπαμπούλα (Ένωση Ανδρομέδας).
-Οι ομάδες της χώρας στα κύπελλα της ομοσπονδίας της Ανδρομέδας παν καλά, αλλά κάποιοι κατσιαρίζουν γιατί ο πρόεδρος μιας ομάδας κάμνει την πλειοψηφία των έργων υποδομής, όπως τις βάσεις εκτόξευσης και προσγείωσης διαστημοπλοίων κλπ και φέρνει παίχτες που άλλους πλανήτες. Οι υπόλοιποι εργολάβοι έργων του συμπαραστέκονται και υπόσχονται να κρατήσουν την αναπνοή τους ώσπου να γίνουν πράσινοι αν συνεχιστούν οι κατσιαρισμοί εναντίον του "συναδέλφου" τους. Η κυβέρνηση διαψέυδει αλλά ούτε οι ίδιοι εν πιστεύκουν τζείνα που λαλούν (οι οπαδοί τους πιστεύκουν τα!). Οι κατσιαρισμοί συνεχίζονται (για ποιο λόγο;), οι εργολάβοι απειλούν ότι εννα κρατήσουν που τ'αλήθκεια την αναπνοή τους, αλλά βασικά επί της ουσίας μηδέν, καρκασιαλίκκι να γίνεται να περνά ο καιρός ευχάριστα.
-Ο υπουργός οικονομικών εν πάντα συγκρατημένος όταν ανακοινώνονται αρνητικά πράματα για την οικονομία (94% των ανακοινώσεων) και χαριεντίζεται μόλις προκύψει κάτι ελαφρά θετικό. Ο ίδιος είναι που δήλωνε στις αρχές του 2009 ότι ο πλανήτης θα έχει ανάπτυξη τη χρονιά αλλά τελικά η ύφεση και άυξηση των ελλειμμάτων οδηγήσαν σε επιτήρηση που τον μάστρο πάνω στον γαλαξία.
-Ο μ. (ο ίδιος με πριν) πάει για τρέλες στις Σεϋχέλλες και ξεκινά άλλο καρκασιαλίκκι. Ο ίδιος δηλώνει έκπληκτος για τις διαστάσεις που παίρνει το θέμα.
-Όλοι μαζί δηλώνουν ότι δεν μπορούν να υποβαθμίζεται άλλο το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου, αλλά ξεχνούν ποιος το εβούτισε στα σκατά.

Συνεχίζεται...

Υ.Γ Οποιαδήποτε ομοιότητα με την πραγματικότητα είναι εντελώς συμπτωματική. Ξέρετε πρέπει να το δηλώσω διότι παίζει να χτυπήσουν το κουδούνι μου κατά τις 3 πόψε...

Πιστός αναγνώστης της Athens Voice

Ένα πολύ ωραίο τραγούδι που ακούω πολύ τις τελευταίες μέρες.. Αφιερώμενο στους typical Κυπραίους..

Φταίει ο καιρός ή ο κακός μου ο καιρός;

Σήμερα, όπως και χτες, όπως και γενικότερα τούτη την εβδομάδα, όπως κατά προσέγγιση και την προηγούμενη βαρκούμαι πολλά...

Δεν ξέρω τι φταίει και ενώ με το φως του ήλιου βρίσκομαι σε κατάσταση κατατονίας, μόλις νυχτώσει δημιουργείται μου όρεξη.. Μεν φανταστείτε για έξοδο.. Αν ήταν έτσι δεν θα ανησυχούσα. Νιώθω ότι δεν είμαι καθόλου παραγωγικός στη δουλειά τις τελευταίες μέρες. Όταν νυχτώσει και αφού πάω σπίτι, μπορεί να κάτσω στο pc και να δουλέυκω μέχρι τις 12+.

Νομίζω ότι δεν είναι φυσιολογικό, διότι την επόμενη μέρα νιώθω πτώμα που το πρωΐ που ξυπνώ.. Ίσως να φταίει η άσωτη φοιτιτική ζωή που εκοιμούμουν 4-5 το πρωΐ και εξυπνούσα 12-1 το μεσημέρι. Αλλά και πάλε είμαι πάνω που ενάμιση χρόνο στη ρουτίνα της καθημερινότητας των 7 παρά για να με τραβά τόσο εύκολα πίσω.

Προσπαθώ να σκεφτώ κάποια λύση. Αν έχετε προτάσεις είναι ευσπρόσδεκτες αν και τείνω στο ότι η μόνη λύση θα ήταν να εκάμναμε κανένα extension στη διάρκεια της μέρας. Για αρχή 30 ώρες εν θα ήταν καθόλου άσχημα..

Κάποιες μέρες..

Έχεις γίνει μια μόδα που γυρίζει σα ρόδα, μια από δω και μια από 'κεί, κάθε στυλ και εποχή... (Γιώργος Μυλωνάς)

Σήμερα είναι μια από από αυτές τις μέρες τις περίεργες..

Συνηθίζω να ακούω στο pc ράδιο από το ίντερνετ. Συνήθιζα να ακούω Δίεση και πιο σπάνια Μελωδία, από συνήθεια που έγινε λατρεία από τον καιρό που ζούσα στην Αθήνα. Τελευταία ακούω Freedom. Μου το συνέστησε πρόσφατα μια φίλη που έχω καιρό να δω, σε μια σύντομη συνομιλία μας στον messenger. Πολλή μουσική και λιγες κουβέντες. Το ραδιόφωνο όπως θα έπρεπε να είναι.

Αυτές τις περίεργες μέρες, νοσταλγώ την Αθήνα. Ας ήμουνα κλειδωμένος στο σπίτι, με το σκούτερ παρκαρισμένο στην πιλωτή, τη θερμοκρασία 42 βαθμούς, αλλά στην Αθήνα!

Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι και το διαμερίσμα υπάρχει, το κρεββάτι μου παραμένει κενό και αχρησιμοποίητο, το σκούτερ στην πιλωτή αν δεν γυρίζει ο bro μου και η θερμοκρασία είναι σχεδόν ίδια με εδώ. Με παρηγορεί και μόνο η σκέψη ότι αν πάρω την επόμενη πτήση για Αθήνα, σε 3 ώρες θα τα βρω εκεί όπως ακριβώς τα άφησα, ή σχεδόν καθώς έχω τρομερές αμφιβολίες κατά πόσο ο bro διατηρεί το σπίτι το ίδιο καθαρό και περιποιημένο.

Αυτό που δεν αντιλαμβάνομαι είναι ότι κατά βάθος η Αθήνα δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ποτέ η ίδια. Πέρα από την πολή, "η Αθήνα μας" ήταν σε μεγάλο βαθμό οι δικοί μας άνθρωποι. Όλοι αυτοί που τώρα βρίσκονται διάσπαρτοι σε διάφορα μέρη, εντός και εκτός Κύπρου.

Τα τραγούδια που ακούω όμως μου θυμίζουν τα περασμένα χρόνια, τα ανέμελα, όπου το διάβασμα ήταν η μόνη υποχρέωση. Μου ξυπνούν όμως αναμνήσεις και μου γεννούν νοσταλγία για το τότε. Τις εξόδους, την αποχαύνωση στο σπίτι, τις συναυλίες, τις εκδρομές, το διάβασμα, τη βιβλιοθήκη του ΕΜΠ, το ΟΑΚΑ και το mall, τις άσκοπες βόλτες με το δίκυκλο στη Ζωγράφου, στο κέντρο, στο Θησείο ή στη Ζέα.

Και κάτω από αυτές τις συνθήκες, με το θερμόμετρο να ακουμπά κόκκινο, είτε κλείνω το ραδιόφωνο για να μη θυμάμαι, είτε φεύγω από το γραφείο προτιμώντας να νιώσω τις ακρότητες του υδραργύρου σε μια οικοδομή, είτε απλά αφήνομαι να ταξιδέψω στο παρελθόν.

Υ.Γ Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να το ξεπεράσω.. αλλά συχνά-πυκνά σκέφτομαι τον εαυτό μου στην Αθήνα ξανά, "μόνιμα" έστω και υπό άλλες συνθήκες.

Κόστα Ρίκα

http://en.wikipedia.org/wiki/Costa_Rica

Costa Rica, which means "Rich Coast", constitutionally abolished its army permanently in 1949.[3][4][5] It is the only Latin American country included in the list of the world’s 22 older democracies.[6] Costa Rica has consistently been among the top Latin American countries in terms of the Human Development Index, and ranked 54th in the world in 2007.[7] The country is ranked 3rd in the world, and 1st among the Americas, in terms of the 2010 Environmental Performance Index.[8]
In 2007 the Costa Rican government announced plans for Costa Rica to become the first carbon neutral country by 2021.[9][10][11] According to the New Economics Foundation, Costa Rica ranks first in the Happy Planet Index and is the "greenest" country in the world.[12]
(...)
The central government offers tax exemptions for those who are willing to invest in the country. Several global high tech corporations have already started developing in the area exporting goods including chip manufacturer Intel, pharmaceutical company GlaxoSmithKline, and consumer products company Procter & Gamble. In 2006 Intel's microprocessor facility alone was responsible for 20% of Costa Rican exports and 4.9% of the country's GDP.[24][25] Trade with South East Asia and Russia boomed during 2004 and 2005, and the country obtained full Asia-Pacific Economic Cooperation Forum (APEC) membership in 2007 after becoming an observer in 2004.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4554453&ct=2

Σε όλες τις έρευνες που πραγματοποιούνται για την ευτυχία, η Κόστα Ρίκα κατατάσσεται σταθερά στην πρώτη θέση. Πρόκειται για σύμπτωση; Καθόλου. Οι Κοσταρικανοί ζουν σε μια από τις πιο «πράσινες» χώρες. Είναι ελάχιστα εξαρτημένοι από το πετρέλαιο και κατάργησαν τον στρατό τους για να θωρακίσουν την παιδεία τους. «Αγνή ζωή» είναι το μότο τους.

Φυσικό περιβάλλον. Όποιος επισκέπτεται την Κόστα Ρίκα βρίσκεται σε μια χώρα που πρωτοπορεί παγκοσμίως στην προστασία του φυσικού της περιβάλλοντος. Η κυβέρνηση της χώρας εισήγαγε τον φόρο άνθρακα το 1997, όταν πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διστάζουν ακόμη και να συζητήσουν αυτή την ιδέα. Το ίδιο έτος εισήγαγε ένα πρόγραμμα αποζημίωσης για περιβαλλοντικές υπηρεσίες, αμείβοντας με αυτόν τον τρόπο τον αγροτικό πληθυσμό που προστατεύει το περιβάλλον. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου, η κυβέρνηση έσπευσε να απαγορεύσει την εξόρυξη. Και αντίθετα απ΄ ό,τι θα μπορούσε ενδεχομένως να πιστέψει κανείς, η έμφαση στο περιβάλλον ενίσχυσε την οικονομία της χώρας αντί να την αποδυναμώσει. Η αλήθεια είναι ότι συνήθως οι χώρες της Λατινικής Αμερικής βρίσκονται ψηλά στους δείκτες ευτυχίας. Κατά τ΄ άλλα, γράφει ο Νίκολας Κριστόφ, έχουμε να διδαχθούμε πολλά πράγματα.

Αντιπαραβολή:

Τη στιγμή που εμείς προσπαθούμε να επιβάλουμε αύξηση του συντελεστή φορολόγησης εταιρειών καθώς και διάφορα άλλα αντι-αναπτυξιακά μέτρα, η Κόστα Ρίκα, μια μικρή φτωχή χώρα στην Κεντρική Αμερική μπορεί να αποτελέσει τρανό παράδειγμα πως μπορεί να επιτευχθεί ανάπτυξη με προστασία του περιβάλλοντος και ορθολογιστικά αναπτυξιακά μέτρα.

Σας συστήνω να διαβάσετε τις δυο παραπομπές πιο πάνω.