Κάποιες μέρες..

Έχεις γίνει μια μόδα που γυρίζει σα ρόδα, μια από δω και μια από 'κεί, κάθε στυλ και εποχή... (Γιώργος Μυλωνάς)

Σήμερα είναι μια από από αυτές τις μέρες τις περίεργες..

Συνηθίζω να ακούω στο pc ράδιο από το ίντερνετ. Συνήθιζα να ακούω Δίεση και πιο σπάνια Μελωδία, από συνήθεια που έγινε λατρεία από τον καιρό που ζούσα στην Αθήνα. Τελευταία ακούω Freedom. Μου το συνέστησε πρόσφατα μια φίλη που έχω καιρό να δω, σε μια σύντομη συνομιλία μας στον messenger. Πολλή μουσική και λιγες κουβέντες. Το ραδιόφωνο όπως θα έπρεπε να είναι.

Αυτές τις περίεργες μέρες, νοσταλγώ την Αθήνα. Ας ήμουνα κλειδωμένος στο σπίτι, με το σκούτερ παρκαρισμένο στην πιλωτή, τη θερμοκρασία 42 βαθμούς, αλλά στην Αθήνα!

Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι και το διαμερίσμα υπάρχει, το κρεββάτι μου παραμένει κενό και αχρησιμοποίητο, το σκούτερ στην πιλωτή αν δεν γυρίζει ο bro μου και η θερμοκρασία είναι σχεδόν ίδια με εδώ. Με παρηγορεί και μόνο η σκέψη ότι αν πάρω την επόμενη πτήση για Αθήνα, σε 3 ώρες θα τα βρω εκεί όπως ακριβώς τα άφησα, ή σχεδόν καθώς έχω τρομερές αμφιβολίες κατά πόσο ο bro διατηρεί το σπίτι το ίδιο καθαρό και περιποιημένο.

Αυτό που δεν αντιλαμβάνομαι είναι ότι κατά βάθος η Αθήνα δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ποτέ η ίδια. Πέρα από την πολή, "η Αθήνα μας" ήταν σε μεγάλο βαθμό οι δικοί μας άνθρωποι. Όλοι αυτοί που τώρα βρίσκονται διάσπαρτοι σε διάφορα μέρη, εντός και εκτός Κύπρου.

Τα τραγούδια που ακούω όμως μου θυμίζουν τα περασμένα χρόνια, τα ανέμελα, όπου το διάβασμα ήταν η μόνη υποχρέωση. Μου ξυπνούν όμως αναμνήσεις και μου γεννούν νοσταλγία για το τότε. Τις εξόδους, την αποχαύνωση στο σπίτι, τις συναυλίες, τις εκδρομές, το διάβασμα, τη βιβλιοθήκη του ΕΜΠ, το ΟΑΚΑ και το mall, τις άσκοπες βόλτες με το δίκυκλο στη Ζωγράφου, στο κέντρο, στο Θησείο ή στη Ζέα.

Και κάτω από αυτές τις συνθήκες, με το θερμόμετρο να ακουμπά κόκκινο, είτε κλείνω το ραδιόφωνο για να μη θυμάμαι, είτε φεύγω από το γραφείο προτιμώντας να νιώσω τις ακρότητες του υδραργύρου σε μια οικοδομή, είτε απλά αφήνομαι να ταξιδέψω στο παρελθόν.

Υ.Γ Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να το ξεπεράσω.. αλλά συχνά-πυκνά σκέφτομαι τον εαυτό μου στην Αθήνα ξανά, "μόνιμα" έστω και υπό άλλες συνθήκες.